Te koop

In februari van dit jaar besloten we dat het tijd werd om een makelaar in te schakelen voor de verkoop van ons huis. In verband met een nieuwe baan in het oosten van het land hadden we in Twente een nieuw huis gezocht en gevonden. Ons huis in het midden van het land moest derhalve op de markt gebracht.

Nu wonen wij in een zeer gewilde nieuwbouwwijk en wij maakten ons dan ook absoluut geen zorgen. Heel naïef dachten we dat ons huis wel binnen een paar weken verkocht zou zijn voor minimaal de vraagprijs.

De eerste week liep het conform verwachting storm met kijkers. Elke dag waren er wel één of twee stellen die meestal vergezeld van een kritische makelaar ons huis van beneden tot boven aan een onderzoek onderwierpen. Ons geweldige huis, waar we ruim vier-en-een-half jaar hebben gewoond, waar onze twee kinderen zijn geboren en we veel dierbare herinneringen hebben, werd opeesn beschouwd als zakelijk object, met plotselinge vochtplekken en muurscheuren die ons nognooit waren opgevallen.

Als het regende mocht iedereen ongestraft met zijn of haar modderschoenen de badkamer in (die ik vlak daarvoor nog op mijn knieën had liggen dweilen) en onze slaapkamer, met een wand vol familiefoto's, werd openbaar kunstbezit. Keukenkastjes werden opengerukt, het kruipluik moest open en er werden vragen gesteld die bij ons nog nooit waren opgekomen.

Dit ging zo ruim drie maanden door. En al die tijd moesten we blijven zorgen voor een schoon, opgeruimd en vooral gezellig huis. 'Zet een bos bloemen neer', had onze makelaar geadviseerd. Het advies om elke keer als er kijkers kwamen een appeltaart te bakken vanwege de overheerlijke geur, heb ik maar niet opgevolgd.
Nadat we inmiddels de tel waren kwijtgeraakt en enigszins moedeloos werden, kwamen er twee hele aardige kijkers. Zij voelden blijkbaar wel aan dat ons huis een heel fijn huis was, want zij kwamen terug en deden een keurig bod. Zij mochten het dan ook van harte hebben van ons. Onder de vraagprijs weliswaar, maar inmiddels vonden we dat geen probleem meer.

We hebben besloten dat we in ons nieuwe Twentse huis jarenlang zullen blijven wonen. En kom ik voorbij een huis met een bord in de tuin waarop 'Te koop' staat, dan kan ik een gevoel van medelijden met de bewoners niet onderdrukken.

Gerry Dumont-Visser, Amersfoort

(Gepubliceerd in de Volkskrant, oktober 1998)